Szczeniaczki

Psi Flyball

Jednym z popularnych psich sportów jest Flyball, który został zapoczątkowany przez Herberta Wagnera. To właśnie on w latach siedemdziesiątych skonstruował wyrzutnię piłek tenisowych i w krótkim czasie ten sport dla entuzjastów psów został zaprezentowany w Toronto, gdzie zyskał uznanie psich ośrodków tenisowych. W niedługim czasie zaczęły tworzyć się kluby zrzeszającego miłośników tej sportu i na początku lat osiemdziesiątych powstało North American Flyball Association i w dzisiejszych czasach większość krajowych regulaminów tego sportu opartych jest właśnie na regulaminach NAFA.

Warto pamiętać o tym, że ta dyscyplina sportowa wymaga od psów przede wszystkim szybkości oraz dokładności. Flyball polega na pokonaniu szeregu czterech płotków, a następnie wyjęciu piłeczki z maszyny, która znajduje się na końcu szeregu. Następnie zadaniem psa jest zaaportowanie wyjętej piłeczki przez owe cztery płotki i przyniesienie jej na miejsce startu. W zawodach Flyball rozgrywane są zarówno konkurencje indywidualne, jak i drużynowe, w których ścigają się po dwie drużyny złożone z czterech psów. Płotki znajdują się w odległości trzech metrów od siebie, a maszyna z piłką znajduje się 4,5 metra od ostatniego płotka. Punkt startu znajduje się w odległości 1,5 metra od pierwszego płotka. Ważne jest także to, że wysokość płotka jest o dziesięć centymetrów niższa od najmniejszego psa znajdującego się w drużynie. Ważne jest także to, że w konkurencji takiej psy startują bez przewodnika. Wyścig drużynowy rozgrywany jest na zasadzie sztafety i zwycięża oczywiście drużyna, która pokona cały tor w najkrótszym czasie. W zawodach Flyball mogą brać udział wszystkie psy, niezależnie od tego, jakiej są rasy. Uczestniczące w zawodach Flyball psy zdobywają określone tytuły, które przyznawane są w zależności od ilości zdobytych przez zwierzę punktów.

Podobne posty

• Brak podobnych postów.

Problematyczny Bikejoring

Jednym z popularniejszych psich sportów, który staje się coraz bardziej znany także w Polsce jest z całą pewnością Bikejoring. Jest to dyscyplina sportu zaprzęgowego, która rozgrywana jest na dystansach sprinterskich, w których jeden bądź dwa psy ciągną rower, z którym połączone są za pomocą liny z amortyzatorem. Trasa takiego biegu liczy najczęściej od sześciu do ośmiu kilometrów, a osoba, która chce wystartować w wyścigach musi mieć ukończone co najmniej 15 lat. Bardzo często zdarza się, że zaprzęgi bikejoringowe osiągają najwyższą średnią prędkość, która wynosi około 40 kilometrów na godzinę. Zdaniem wielu osób jest to jeden z bardziej widowiskowych sportów, w którym udział biorą psy. Trudne trasy oraz osiągana prędkość pozwalają niejednokrotnie zakwalifikować Bikejoring do grupy sportów ekstremalnych.

Sport ten jednak dostarcza także różnorodnych problemów. Częstym problemem w trakcie jazdy z psem jest wkręcanie się liny w przednie koło, dzieje się to przede wszystkim na zjazdach oraz w momentach, kiedy pies zwalnia bieg. Rozwiązaniem tego problemu jest między innymi montaż aluminiowego pałąka pomiędzy rogami na kierownicy. Drugim rozwiązaniem jest elastyczna, plastikowa sztych ruchoma w poziomie, która jest wprowadzona jako przedłużenie górnej rury ramy. Zdaniem specjalistów na wzrost popularności bikejoringu miałoby duży wpływ przede wszystkim wprowadzenie oddzielnej klasyfikacji psów rasowych, a także wprowadzenie tej dyscypliny na stałe do grupy zawodów średniodystansowych, które rozgrywane są w warunkach bezśnieżnych. Bikejoring jest z pewnością dyscyplina sportu, która wzbudza duże emocje nie tylko wśród uczestników, ale także pośród wszystkich miłośników, którzy obserwują takiego rodzaju zawody.

Podobne posty

• Spotkanie z innymi psami (0)

Agresja u czworonogów

Agresja u psów jest zjawiskiem bardzo powszechnym i coraz częściej spotykanym. Zdaniem specjalistów psy nauczyły się okazywać agresję przede wszystkim po to, aby zapewnić sobie przetrwanie. Takie zachowania służą zwierzęciu do określenia oraz podtrzymania swojej pozycji w stadzie, a także zapewnieniu bezpieczeństwa sobie oraz swoim towarzyszom.

Agresja u psów może mieć charakter wrodzony bądź nabyty. Warto pamiętać także o tym, że praktyczne w 90% przypadków nerwicowej agresji wobec innych psów uczą swojego pupila właściciele. Warto pamiętać o tym, że psa można także nauczyć agresji w stosunku do ludzi. Z racji tego, że agresja jest wykorzystywana przed wszystkim do samoobrony to pies ma do wyboru trzy wzorce zachowań: walczyć, uciekać bądź zastygnąć w bezruchu. Wymienione zachowania są odruchami czynnej oraz biernej obrony.

Zdaniem osób zajmujących się wychowywaniem psów, agresja zwierzęcia jest wynikiem utraty zaufania do człowieka. W celu uniknięcia takich zachowań warto jak najwcześniej rozpocząć socjalizację psa, ponieważ w przeciwnym wypadku będzie on czuł się niepewnie w różnego rodzaju sytuacjach. Warto pamiętać także o tym, że bez względu na rasę, pies, który jest pewny siebie i ma prawidłowy stosunek do otaczającego go świata i ludzi, nie będzie wykazywał nieuzasadnionej agresji.

Zajmując się wychowaniem psa należy przede wszystkim stworzyć zwierzęciu możliwości wykazania takich cech, które są charakterystyczne dla jego rasy. Nie należy stosować także agresji wobec psa, ponieważ może to wyzwolić w nim zachowania agresywne, które nie rzadko mogą być tragiczne w skutkach. Psy należy wychowywać mądrze i pod żadnym pozorem nie uczyć ich wspomnianej wcześniej agresji nerwicowej zarówno w sposób świadomy, jak i nieświadomy.

Podobne posty

• Samotny pies (0)

Cukrzyca u psów

Cukrzyca występuje najczęściej u starszych psów, w przedziale wiekowym od 7 do 9 lat, natomiast jeśli jest to choroba wrodzona, to cierpią na nią już roczne i dwuletnie pieski. Warto pamiętać o tym, że cukrzyca praktycznie trzykrotnie częściej występuje u psów płci żeńskiej. Do najbardziej typowych objawów można zaliczyć nadmierne pragnienie, wielomocz, wzmożony apetyt, a także postępujący spadek masy ciała. Bardzo częstym objawem jest także zaćma cukrzycowa, która rozwija się zazwyczaj w przeciągu kilku miesięcy.

Często jednak zaćma potrafi rozwinąć się w ciągu jednej doby. Warto pamiętać o tym, że oprócz charakterystycznych objawów w rozpoznaniu największe znaczenie ma oczywiście badanie krwi, które wskaże zawartość glukozy. Ważne jest także to, że cukier obecny jest również w moczu, a wyniki innych badań są podwyższone, co najczęściej związane jest z uszkodzeniem wątroby, nerek oraz rozwijających się stanów zapalnych.

Należy pamiętać o tym, że cukrzyca jest chorobą nieuleczalną, a celem leczenia jest przede wszystkim utrzymanie odpowiedniego poziomu cukru we krwi. Najczęściej stosowanym lekiem jest oczywiście insulina. W leczeniu psiej cukrzycy najczęściej wykorzystuje się cukrzycę lente, która zaczyna działać po około 6-8 godzinach od zaaplikowania. Kolejnym ważnym czynnikiem, który pomaga kontrolować przebieg cukrzycy jest odpowiednie żywienie, dlatego też zaleca się, aby psy spożywały pokarm o stałej zawartości energetycznej. Specjaliści polecają szczególnie pokarm zawierający wysokiej jakości białko oraz węglowodany, które będą łatwostrawne. Ważna jest także regularna aktywność ruchowa, która zapewni stały wydatek energetyczny psa. Jednak nie wolno przesadzać z ruchem, ponieważ nadmierna aktywność może doprowadzić do hipoglikemii, czyli nadmiernego spadku cukru.

Podobne posty

• Brak podobnych postów.

Wakacje za granicą z psem

Jak większość z nas dobrze wie, możliwy jest przewóz psa pomiędzy krajami Unii Europejskiej. Warto pamiętać o tym, że przewożone zwierzę musi posiadać paszport, który będzie zgodny z wszelkimi wymaganiami Unii. Niezbędne jest także szczepienie przeciwko wściekliźnie oraz wszczepiony mikrochip bądź czytelny tatuaż. Ponadto każdy, kto chce zabrać czworonoga do Szwecji bądź Wielkie Brytanii, a także na Maltę i do Irlandii musi najpierw zrobić psu odpowiednie testy na poziom przeciwciał w organizmie. Wszelkie informacje o leczeniu oraz szczepieniach powinny być wpisane do paszportu.

Oczywiście zwierzęta mogą podróżować także do innych krajów, w których przepisy dotyczące przewozu czworonogów są z reguły mniej restrykcyjne. Polskie linie lotnicze umożliwiają przewożenie zwierząt jako bagaż pasażerski w kabinie bądź bagażniku samolotu. Należy oczywiście pamiętać o tym, żeby odpowiednio wcześniej zarezerwować miejsce dla czworonoga, ponieważ w kabinie pasażerskiej mogą przebywać wyłącznie psy niewielkich rozmiarów. Warto pamiętać także o tym, że liczba zwierząt, które mogą być jednocześnie przewożone jednym samolotem jest z góry ograniczona.

Bardzo często psy przewożone są także samochodem i większość z nich na ogół lubi taki sposób podróżowania. Aby pies nie sprawiał problemów podczas podróży autem, warto już od szczeniaka uczyć go prawidłowego zachowania w samochodzie. Treserzy zalecają, aby w samochodach, w których jest taka możliwość, zamontować specjalną klatkę dla psa, w której znajdzie się legowisko oraz coś do zabawy, co pozwoli psu zająć się w trakcie podróży. Ważne jest także to, aby pierwsze podróże samochodem je kojarzyły się psu z wizytą u lekarza, szczepieniami oraz innymi tego typu zabiegami, ponieważ takie skojarzenie wywoła u psa znacznie większy niepokój, z którym nie łatwo sobie poradzić.

Podobne posty

• Szczepienia psów (0)

Mikroczipy - sposób na zaginionego psa

Coraz więcej właścicieli czworonogów decyduje się na to, aby wszczepić swoim pupilom specjalny mikroczip z zaprogramowanym losowo 15-cyfrowym numerem. Cały mikroczip ma postać kapsułki i wielkością odpowiada ziarenku ryżu.

To niewielkie urządzenie jest aktywowane przez fale radiowe, które są wysyłane przez czytnik. Ze względu na to, że mikroprocesor nie potrzebuje wymiennych źródeł zasilania ani części, które podlegałyby wymianie można stwierdzić, że będzie on działał sprawnie przez dziesiątki lat, a z pewnością dłużej niż życie przeciętnego psa. Zaleta takich mikropocesorów jest z całą pewnością to, że dostarcza on stałej oraz unikalnej identyfikacji, która nie traci swojej wartości wraz z upływem czasu i nie wybarwia się tak, jak tatuaże. Implantację mikroprocesora przeprowadza się z pomocą igły, która wyglądem przypomina zwykłą igłę przeznaczoną do wykonywania zastrzyków. Mikroczip zostaje fabrycznie umieszczony w igle i podczas iniekcji jest przez tłoczek specjalnej strzykawki wypychany pod skórę zwierzęcia.

Zgodnie z regulaminem WSAVA oraz FECAVA taki mikroczip może zostać wszczepiony pod skórę zwierzęcia wyłącznie w dwa miejsca na jego ciele, jednym z nich jest grzbiet pomiędzy łopatkami, a drugim środkowa część szyi po lewej stronie. Większość weterynarzy zdecydowanie chętniej popiera implantację pomiędzy łopatkami, ponieważ ich zdaniem powoduje to znacznie mniejszy dyskomfort dla psa, a ze względu na swoje anatomiczne położenie, obniża się ryzyko ewentualnego przeniesienia się mikroczipa. Warto pamiętać także o tym, że sam zabieg implantacji jest dla zwierzęcia bezbolesny, a mikroczip nie powoduje u psa żadnych alergicznych reakcji. Psy identyfikuje się zazwyczaj podczas pierwszych szczepień, jednak można ją oczywiście przeprowadzić także w późniejszych okresie.

Jeśli zaginął pies możesz dodać ogłoszenie w serwisie Utracone.pl

Podobne posty

• Brak podobnych postów.

Babeszjoza i skręt żołądka u psów

Kolejną chorobą, która występuje u psów jest Babeszjoza wywołana przez pierwotniaka babeshja canis. Choroba ta roznoszona jest przez kleszcze, a wspomniany pierwotniak umiejscawia się w erytrocytach. Tam się namnaża powodując u psów hemolizę, czyli rozpad oraz aglutynację (zlepianie się) czerwonych krwinek.

Do najczęstszych obserwowanych objawów należy przed wszystkim wysoka gorączka, która nierzadko sięga nawet 41 stopni, apatia, brak apetytu i łaknienia, anemia oraz krwawy mocz. Zdaniem specjalistów brak jest w tej chorobie swoistych objawów, dlatego też, aby z pewnością stwierdzić, że pies jest chory na babeszjoze należy przeprowadzić badania krwi. Charakterystyczny jest także niezwykle ostry przebieg tej choroby, która potrafi zabić w przeciągu 48 godzin. Dlatego też warto pamiętać o tym, że gdy tylko zaistnieje podejrzenie babeszjozy, nie wolno lekceważyć jej objawów i profilaktycznie podać zwierzęciu imizol.

Leczenie tej niebezpiecznej choroby odbywa się poprzez podawanie właśnie imizol, kroplówek, a niekiedy konieczne bywają także transfuzje krwi. Chorobie można zapobiec nie tylko poprzez zakładanie antykleszczowych obroży, ale także przez stosowanie przeciwkleszczowych środków, takich jak frontline, fiprex czy advantix.

Następną psią chorobą jest skręt żołądka, który dotyczy przede wszystkim dużych psów o głębokich klatkach piersiowych. Skręt żołądka polega dosłownie na skręceniu się żołądka, w którym zalegający pokarm zaczyna podlegać gwałtownej fermentacji, co z kolei przyczynia się do tego, że w żołądku zaczynają zalegać gazy, które ze względu na zablokowanie dróg wychodzących nie mogą go opuścić. Z racji tego, że żołądek przez cały czas się powiększa, rozpoczyna się upośledzenie krążenia i powstaje bardzo silny ból. W późniejszym etapie żołądek zaczyna uciskać na przeponę utrudniając tym samym oddychanie. Pomimo tego, że taka dolegliwość pojawia się często, jej przyczyny nadal nie są do końca znane weterynarzom.

Warto pamiętać także o tym, że pierwszym objawem jest niepokój przejawiający się tym, że pies nie może usiedzieć w miejscu. Następnie pojawia się nadmierne ślinienie, mdłości, czasami pojawiają się odruchy wymiotne, jednak bez wymiotów. Leczenie polega na jak najszybszym przeprowadzeniu operacji, co musi nastąpić w przeciągu dwóch godzin od wystąpienia początkowych objawów.

Podobne posty

• Brak podobnych postów.

Wścieklizna u psów

Jedną z najbardziej znanych psich chorób jest z całą pewnością wścieklizna, która jest śmiertelną chorobą wirusową.

Wściekliznę wywołuje wirus zwany „rabbies” bądź „lyssa”. Warto wiedzieć o tym, że wścieklizna jest chorobą zwalczaną z urzędu i występuje praktycznie u wszystkich ssaków. Choroba ta jest najczęściej przenoszona przesz dzikie zwierzęta, takie jak lisy oraz wiewiórki. Okres wylęgania się wścieklizny trwa od trzech do dziesięciu dni, jednak w niektórych przypadkach może przeciągnąć się nawet do kilku miesięcy, co jest uzależnione od miejsca wniknięcia zarazka oraz jego ilości. Zakażenie wścieklizną następuje w wyniku kontaktu ze śliną chorego zwierzęcia, ważne jest także fakt, że do zarażenia nie jest konieczne ugryzienie. Wirus wścieklizny jest stosunkowo odporny, a promienie UV, czyli światło słoneczne, zabijają go w przeciągu kilku godzin. Warto pamiętać także o tym, że pies jest zdolny do zarażania tuż po zakażeniu, a więc jeszcze przed wystąpieniem u niego objawów.

Wścieklizna przebiega w trzech etapach. Pierwszy, okres zwiastunowy trwa do trzech dni, w przeciągu, których pies przestaje jeść i pić. Ponadto w tym czasie niektóre zwierzęta wykazują nadmierną agresję, a inne są zbyt łagodne. Podsumowując, w tej fazie psy zachowują się wbrew swojej naturze, jaką prezentują, na co dzień. W fazie zwiastunowej można także zaobserwować u psów kłapanie zębami, szczekanie bez powodu, a także wypadającą trzecią powiekę. Warto pamiętać o tym, że jeżeli w pierwszym stadium już wystąpi agresja, to nie jest ona jeszcze skierowana przeciwko właścicielowi. Po okresie zwiastunowym pojawia się okres pobudzenia, który charakteryzuje się niepokojem, niepochamowaną aktywnością ruchową, ślinotokiem, ochrypłym szczekaniem, a także kilometrowym wędrówkami bez celu. W tej fazie pojawia się także agresja wobec właściciela. Ostatni, trzeci okres trwa od 3-4 dni w przeciągu, których postępuje agresja, następują porażenia gardła, krtani, kończyn oraz niewydolność układu oddechowego. Śmierć psa następuje po około dwóch tygodniach od momentu pojawienia się pierwszych objawów.

Aby uchronić psa przed chorobą należy go zaczepić w wieku od 2-6 miesięcy, później trzeba powtarzać je obowiązkowo co roku.

Podobne posty

• Brak podobnych postów.

Ropomacicze

Stosunkowo często u samic psów występuje choroba o nazwie Ropomacicze, na którą może zachorować suka w każdym wieku po pierwszej cieczce. Do dzisiaj nie wiadomo, co jest bezpośrednią przyczyną choroby, wiadomo jednak, że ryzyko zachorowania wzrasta znacząco u wszystkich suk z zaburzeniami hormonalnymi oraz u osobników w starszym wieku. Warto pamiętać także o tym, że ropomacicze bardzo często jest poprzedzone zapaleniem macicy bądź pochwy.

Do najczęściej występujących objawów należy przede wszystkim brak apetytu przy jednoczesnym zwiększonym pragnieniu, apatia, podwyższona temperatura. Ponadto charakterystyczne jest także powiększenie powłok brzusznych, bolesność brzucha oraz wypływ ropny, który w początkowym etapie często ma krwisty charakter. Zdaniem specjalistów jedynym skutecznym sposobem leczenia ropomacicza jest jak najszybsza sterylizacja suki. Należy to jednak zrobić jak najszybciej, ponieważ zbierająca się w macicy ropa zatruwa stopniowo organizm i każdy dzień zwłoki zmniejsza szanse na przeżycie psa.

Istnieją dwa rodzaje ropomacicza: otwarte oraz zamknięte. W drugim przypadku diagnoza jest zdecydowanie bardziej utrudniona z powodu tego, że ropa nie wypływa z pochwy. W przypadku ropomacicza zamkniętego także stopień zatrucia organizmu jest znacznie większy, a brak możliwości ujścia ropy sprawia, że powstaje ogromne ryzyko pęknięcia macicy, co doprowadzi do rozlania się ropy wewnątrz organizmu, co wywoła zapalenie otrzewnej. Jedynym sposobem, aby uchronić psa przed wspomnianą wyżej chorobą jest w dalszym ciągu sterylizacja, którą warto wykonać, gdy suka jest jeszcze młoda i w pełni zdrowia. Z racji tego, że z wiekiem pojawiają się różnorodne dolegliwości, które dodatkowo zwiększają ryzyko zabiegu sprawiają, że jest to kolejny argument na to, że im wcześniej przeprowadzony zostanie zabieg sterylizacji, tym lepiej i bezpieczniej dla psa.

Podobne posty

• Brak podobnych postów.

Choroba Rubartha

Do chorób, które stosunkowo często występują u psów należy także zakaźne zapalenie wątroby, zwane bardzo często chorobą Rubartha. Warto pamiętać, że jest to choroba wirusowa, której wirus w pokojowej temperaturze może utrzymywać się nawet tygodniami.

Wirus wywołujący chorobę Rubartha jest bardzo wrażliwy na różnego rodzaju środki dezynfekcyjne oraz światło słoneczne. Drogą zakażenia jest bezpośredni kontakt z zarażonym osobnikiem, ponadto należy pamiętać o także o tym, że pies jest zdolny do zakażenia jeszcze przed wystąpieniem u niego chorobowych objawów. Zakaźne zapalenie wątroby może występować w trzech postaciach: nadostrej, ostrej oraz przewlekłej.

Śmiertelność w wyniku owej choroby wirusowej wynosi u psów waha się w granicach od 10 do 15%, a po przechorowaniu pies uzyskuje długotrwałą odporność, która w niektórych przypadkach może trwać nawet do końca życia. Jednak w postaci nadostrej śmierć zazwyczaj występuje bez wyraźnych objawów. Postać ostra zakaźnego zapalenia wątroby charakteryzuje się wysoką temperaturą, która często przekracza 40 stopni, zazwyczaj następuje ona dwufazowo. Ponadto wśród objawów można zaobserwować powiększenie oraz zaczerwienienie migdałków, wzmożone pragnienie, uszkodzenie nerek, drgawki, brak apetytu. Do najbardziej charakterystycznych i najczęściej występujących w tej fazie objawów można zaliczyć także hipoglikemię, czyli niedocukrzenie, żółtaczkę, zaburzenia krzepliwości oraz wybroczyny na błonach śluzowych.

W postaci przewlekłej choroby Rubartha zaobserwować można takie objawy, jak obrzęki, stopniowo pojawiające się wodobrzusze, a często dodatkowo pojawiają się także objawy neurologiczne, takie jak zaburzenia świadomości. W tej postaci choroby pies staje się apatyczny, a po około dziesięciu dniach dochodzi u niego do zmętnienia rogówki, dlatego też jedną z nazw tej choroby jest „choroba niebieskiego oka”. Warto pamiętać o tym, że rozpoznanie zakaźnego zapalenia wątroby odbywa się na podstawie objawów oraz badań krwi. Leczenie tej choroby polega przede wszystkim na nawadnianiu psa, podawaniu leków osłaniających wątrobę. Psom podaje się także glukozę, witaminy oraz antybiotyki, które mają doprowadzić do poprawy stanu zdrowia zwierzęcia. W celu zapobiegnięcia zarażeniu tą chorobą wszystkie psy powinny być odpowiednio szczepione.

Podobne posty

• Brak podobnych postów.